Nathalie meets Suriname.

Afgestudeerd en geslaagd voor Suriname! Bedankt aan degene die me deze drie jaar gesteund hebben tijdens mijn studies Orthopedagogie en ook tijdens mijn onvergetelijk buitenlands avontuur, nen dikke mercie!Eind goed al goed? Bye Bye Plantijn,Antwerp, hallo ..?liefs, Nathalie

Zaterdag ben ik terug! Pintjes kletsen in het Gildenhuis? (en knuffeltime) Tot dan! xx Nathalie .

Als ik de trip naar Galibi kort samenvat zeg ik toeristisch, zon, zee en strand. Kortom het idealistische beeld dat men heeft van Suriname met mooie witte stranden en wuivende palmbomen. Er is hiervan dus een (klein) gebied, bewoond met indianen. Indianen zijn erg rustige mensen, die liever hun eigen ding doen. We waren er wel met een missie, buiten het chillen in de hangmat, namelijk op zoek gaan naar schildpadden. Van februari tot augustus is Galibi de broedplaats van schildpadden. De kolossale schildpadden klauteren het strand op om daar een nest te maken en hun eieren te droppen en daarna vervolgens weer voor een jaar te verdwijn en in de golven. We waren s’ morgens vertrokken met een busje naar Albina. Daar namen we een indiaanse boot. Alles was goed tot Leticia en ik de man vanvoor zag zitten. Hij droeg een warme trui met een grote kap. We keken elkaar aan van “waarom, draagt die man zoiets, het is warm!” Een halfuurtje later,kwamen we dus zeiknat en verwaaid aan in Galibi, want ja dat is zo met die boten.. Daar hebben we onze hangmatten opgehangen, lekker gegeten (pfft) en een dorpswandeling gemaakt. Sharif, de gids van dienst, toonde ons ook de wondere wereld van de planten en vegetatie. Cashewnoten zijn als vrucht gevaarlijke dingen als ze nog niet zijn geroosterd. Geweldig is op dat eiland, de kokosnoten en de mango’s liggen er voor het rapen! Veel mango’s gegeten, een smoswerk maar zo lekker. Ik heb er nu denk ik een degout van, net zoals de noodles, maar toch zijn er van die momenten.. Dan s’ avonds weer de boot op naar het schildpaddeneiland. We hebben 1 gezien! Het was groot en het was nog niet eens de grootse soort. In België zal ik het live uitbeelden want de juiste grootte kan ik niet geven. Be prepared dus. =) Het was wel eens tof om te zien in het echt in plaats van op TV met zo van die nachtcamera’s. We hebben ook een spookkrab gespot, een wit, snel ding. Daarna bij de terugtocht ben ik gecrasht in men hangmat, ik was doodop. Het was dan ook snel dag, ik had zalig geslapen, ook dankzij de klamboe, goddank.De volgende dag was rustig, chillen en lekker eten. Ik ben wel nog met een meisje naar de mis gegaan bij de indianen. (geen veren enz te bespeuren voor de fantasievolle personen onder ons, ze zijn gewoon gekleed) Het was fijn om eens mee te maken. Hun muzikale begeleiding was 2 tamboerijnen en een “ritselkoker”. Een kleine jongen deed dit laatste. We kregen 2 boekjes om mee te zingen, dit zorgde wel voor enige verwarring voor ons.=) De priester voegde er dan ook steevast aan toe, of we de grote of de kleine moeste gebruiken. Heel respectvolle en vredelievende mensen die indianen. Daarna hebben we in een winkeltje nog mooie werkjes van de locals kunnen bewonderen. Om dan nog wat te chillen. Toen zijn we naar de Galibi Zoo geweest. Een aparte ervaring, aangezien de meeste dieren er los zitten, buiten de kaaiman en de slang. Er lopen dus rode ibissen(soort typische Surinaamse vogel), apen, neusberen rond. De aapjes bespringen je en lopen op je schouder. Een aap heeft geprobeerd mijn topje naar beneden te trekken. Die aapjes beginnen er al vroeg aan..;) Dan heb je neusberen, rare beesten die wroeten met hun neus in de grond. Ze liggen bij je als baby in je armen. Ik heb een luiaard vastgehad en dat is zalig. Het beest legt zich echt in chillhouding in je armen! Echt grappig om te zien. Ook mocht je de anaconda vasthouden. Ze leggen het ding rond je nek. In het begin wel wat eng, vooral zijn ogen, maar het is een mooi beest. Zijn huid is echt glad. Toen het beest rond mij zat, wilde een aap blijkbaar aandacht en sprong hij op mijn hoofd. De slang gaf geen kik. Gelukkig maar. Weer een vreemde gewaarwording rijker, net zoals een geurtje erbij.. Na het zoobezoek even wassen in de “ zee” en dan weer eten en chillen. Die avond hebben we nog een gezellig vuurtje gemaakt, erg mooi, zo een groot vuur, met palmbomen, sterren en een stevige bries. Jullie hadden er moeten bijzijn. Deze trip was mooi, maar ik was er niet altijd met mijn gedachten bij. Boven- Suriname, het binnenland(zie vorig blogbericht) blijft toch een extra speciaal plaatsje in men hart en tussen mijn ribben hebben..=D. Ik was aan het denken hoe snel men Surinaams avontuur voorbij is gegaan en voor welke nieuwe uitdagingen ik nu sta. Maar dat zijn weer zorgen voor morgen. Het belooft een spannend 2010 te worden. Ik zal Suriname nooit vergeten, ik ga het zeker missen de mensen en de sfeer, het landschap en de cultuur. Ze geloven hier ook nog in de natuurgodsdienst, enkelen en ik snap het volledig. De natuur is hier zo machtig, mooi maar wreed. Maar swat aan het afdwalen. Na het kampvuurtje, kort nachtje slapen om de volgende middag, na een lokaal indianenschooltje bezocht te hebben, terug in de boot te stappen/te klungelen. Na de zeiknatte tocht, erg grappig om te zien, konden we als waterkiekens weer voet op land zetten. We zijn nog gestopt bij een monument, ter nagedachtenis van de slachtoffers van de Binnenlandse oorlog. Nog eens eten in district Moengo en dan zat de trip er officieel op.Dit wordt misschien mijn laatste blogbericht, aangezien de tijd nu echt aan het korten is. Graag had ik dan nog enkele reacties van jullie gehad. Morgen ga ik nog afscheid nemen van het internaat en de papieren in orde brengen en –wonder o wonder- naar de fietsenmaker. Woensdag is het al inpakken, en men to do-list afwerken of toch deels.;) Donderdag laatste dagje en s’ avonds afscheidsetentje. Vrijdag zit ik op de vlieger naar Belgenland. Zaterdag normaalgezien ben ik in België. Terwijl ik dit typ besef ik het nog niet. (meer het begint te kriebelen:) Ik heb kennis kunnen maken met een rijk leven, zonder veel te hebben. (Zeker wat betreft het Geloof dat hier zo hard leeft. Naar de Kerk gaan is hier leuk, een feest, daar kunnen ze in België nog iets van leren.) In Paramaribo hadden we een studentenhuis, internet, ongedierte enz. Maar toch heb ik even kunnen genieten van dat leven. Baden in de rivier en je bent proper, plassen in de boskes, .. Het was niet een echt totale primitieve ervaring, maar ik kan nu al zeggen dat ik voor sommige mensen in Suriname een groots respect heb. Ze kennen geen 3 talen of de vierkantswortel van pi, maar ze weten hoe te overleven en om te gaan met de krachten van de natuur. Respect. Ook voor de mensen die alle krachten van de planten hebben ontdekt, hoe kom je zoiets bijvoorbeeld te weten??bv. Bij de katoenplant. Als je het blaadje van deze plant in je oor steekt, helpt het tegen oorpijn of zoiets. Hoe hebben ze dat vroeger ontdekt? Of de black mumba ofzo iets is een vrouwvriendelijke plant. Het helpt om na de bevalling je vagina terug strak te krijgen.. Experimenteren met planten. Jaja. Ik heb het gevoel dat er hier nog veel te beleven is, maar zo zal het waarschijnlijk bij elke buitenlandse ervaring gaan.. Ik heb precies nog een week ontwenning nodig.=D Man het gaat tegensteken om maandag weer op de schoolbanken te zitten! Maar dankzij men opleiding heb ik dit kunnen ervaren. Wonen en werken in een vreemd land. Als ik geld te veel heb, kom ik zeker nog eens terug naar Suriname, om te zien wat er veranderd is en zeker naar mijn stageplek. Verder genoeg gemijmerd en gepieker. Zaterdag ben ik thuis, knuffeltime, bij dezen wie gaat er mee –zaterdagavond- naar het Gildenhuis, Belgische pintjes pakken?? Hopelijk tot dan!!Liefs en tot gauw, xxNathalie .

Nathalie meets Jaw jaw- gunsi , Nieuw Aurora en Ludowani. Na maanden, uren gezaag, was het zover. Nathalie gaat naar het binnenland en ze zal het geweten hebben! Samen met 2 dudes, de maten van Letica op pad. Het werd een prachtige en pijnlijke trip. U leest hier, het relaas van het verhaal…Het begon allemaal op een woensdag 7u. Bepakt en gezakt met eten, hangmat ed namen we de bus naar de stad. Daar moesten we een busje zien te versieren. Eerst kwamen we een redelijk louche figuur tegen, vriendelijk gepast. Toen zijn we terecht gekomen bij Kip een vriendelijk buschauffeur. Net als je denkt dat de bus vol zit, met mensen en bagage, vind men wel ergens nog een plaatsje. Ja, dit is ook Suriname. We vertrokken en na een half uur hadden we al platte band. Geen nood, even stoppen langs de bandencentrale en weer op pad. Even nog een gast oppikken en een gratis lift geven, moet kunnen. Het was een hobbelige weg van pakweg 5u. In Atjoni aangekomen, werden we overspoeld door bootsmannen. Gelukkig hadden we connecties (jaja ik begin het systeem te kennen) en werden we opgepikt door Etoo’s broer . Etoo is de man die regelt alles wat betreft het dorp. Toffe gast. Hij heeft ons goed op weg geholpen. Toen we er aankwamen zagen we de soela’s. Het landschap is prachtig, woorden schieten tekort want het is puur, groen. Je suist voorbij, het water glinstert, de bomen als groene muren rond je. Voor de disneyklassiekersfans onder ons. Pocahontas’ omgeving. We hebben er een dorpwandeling gedaan en naar de voetbal gekeken (de jongens van Suriname zijn meestal gek op deze sport, ook op mijn internaat) Ik heb de moeder van een bewoner van mijn stageplek ontmoet. Het was een bijzondere en vreemde ontmoeting die mij de grootse bewuste cultuurschok van mijn reis heeft gegeven. Het gaf mij ook nog meer inzicht in mijn doelgroep. We hadden een prachtige slaapplaats, een houten huisje met 3 opgedekte bedden met klamboe. Na een rustig dagje, zwemmen in de soela, gekaart, gepraat, genoodeld en gePARBOod heb ik de relaxte en zaaaaligste nacht gehad van mijn Suriname verblijf. Rustig en prachtige soela-muziek..Om 10u opgestaan en gaan zwemmen in de Soela. Daar heb ik een straffe stoot gedaan. Ik zeg een man een soela oversteken. Voor degene die mij nog niet goed kennen. Een verhaal uit mijn kindertijd: Kleine Nathalie loopt op een hoog muurtje. Moederlief roept als ge springt en ge valt uw knieën open, krijg je een klets bij. Resultaat: Nathalie springt toch en krijgt haar verdiende loon- 2 maal. Even terugbrengen naar Jaw jaw.. Ik zie dus die man en denk: hmm. Ik supervoorzichtig die Soela oversteken.. en bam de stroming is te hard en ik bots op de rots –beneden de soela-welteverstaan. Gelukkig kan ik me goed vastgrijpen. Resultaat een schram op men buik en dijen. De scharen waren eerst blauw en zijn toen verdwenen. No worries dus. Mijn beschermengel doet overuren. Als je in die prachtige soela ziet zie je hoe machtig en mooi de natuur is. De natuur is echt de speeltuin voor de kinderen hier. Die ploeteren in het water of het niets is, verdwijnen spoorloos onder het bruine water om enkele meters verderop weer op te duiken. Erg mooi om te zien. Na het gemijmer over de machtige natuur, het zwemmen en het likken van men wonden tot groot jolijt van mijn gezelschap, was het tijd om de boot te nemen. We vaarden naar Nieuw Aurora om verder aan te meren bij Ludowani. Daar boekten we een vlucht terug naar Paramaribo voor de volgende dag. Daar werden we pijnlijk geconfronteerd met de weegschaal .. Laat ons stellen dat ik rond (en gezond) terugkom. Toen vaarden we verder naar Gunsi. Daar was het een beetje een afknapper, geen mooie zwemplaats en een klein dorpje met een vreemd sfeertje, waar ze toeristen al gewend zijn.. maar we gaan niet voor de eerste indruk en het is zoals het cliché luidt “Sfeer da maakte zelf e! Dus .. terwijl ik aan het smelten was, en de heren aan het crashen waren (na een aanvaring met een supersterke kever, respect voor het insect), ben ik naar het dorp gewandeld. Want geen mooie (en gevaarlijke) soela te bespeuren. Een moeder dook weg en stuurde haar oudste dochter op mij af. Zij moest mij de weg wijzen naar de zwemplaats. Ik volgde haar en toen.. zalig water. De 5 jongens tussen 9-14 jaar vonden mij maar vreemd met men bikini. Mja. Voor ik het wist vroeg ik of ze tikkertje kenden. Ik heb me erg met hun geamuseerd, tikkertje is een zalige uitvinding. Zwemmen in die prachtige brede rivier. Leuk.. NA verloop van tijd waren de kinderen en ik moe. Ik nam afscheid, zei waar ik sliep en ging naar het huisje om daar 2 slapende dudes aan te treffen, hartverwarmend. Ik heb me buiten op de bank gezet met mijn schriftje om te bloggen.. In men paini. Zo moet da. En toen plotseling kwam Esmene, het meisje met haar 2 zusjes, 2 babybroertjes, jongens van het dorp en nog wat kinderen erbij zitten. Ik schat dat we zeker met 10 kinderen buiten zaten. Plotseling zie ik de slaperige kop van Kurt de deur uitsteken en naar buiten kijken, en je ziet die echt denken van “wat is dees man?” ZALIG. Dan hebben Geert en ik 1-2*3piano, poging verstoppertje gedaan met de kinderen en zijn we naar de voetbal gaan kijken van de jongens en Kurt. Erg leuk. De kinderen zoeken echt aandacht en ik geef het ze graag. Er is voor de rest niet veel te doen in het dorp dan zwemmen en zelf iets verzinnen. Ze hangen aan je en dan ben je hun draaimolen, hun knuffelbeer. Over beesten gesproken, de muskieten waren weer erg aanwezig met het gevolg dat mijn benen er weer smakelijk uitzien, ik bespaar jullie de details. Daarna hebben we ons gekookte maaltijd met smaak opgegeten en hebben we gekaart en samen met de kinderen TV gezien. Daar hebben we gesproken met een Hollands koppel dat al voor de 5de keer ging naar Suriname. De vrouw had connecties met enkele dorpelingen en vertelde me over de dorpsradio. Voor ik het wist zat ik boven in de studio met Radio Rita. Ik grapte over een verzoekje en plotseling was ik over heel de streek van jawjaw-gunsi en 40km verder te horen. “Belgische groetjes aan heel Suriname vanwege Kurt, Geert en Nathalie “en mocht ik mijn favo-Suriplaat aankondigen “exhale” van Duane Stephenson.Wegens gebrek aan powernap lag ik om 11u al in bed. Het slapen was een hel, ik ben om 4u snach’s uit bed geklauterd om men Ipod te halen en wat muziek te luisteren. Als ik draaide deden men ribben pijn (de soela toch), lag ik op men buik “klopte “ men knie (lopen met een kindje in je armen zonder bril is een fout idee want dan knal je tegen een boom en is uw knie blauw). Een slechte nacht dus.De volgende nacht ben ik nog gaan zwemmen en genieten van het uitzicht. Het enige minpunt was dat ik niet meer diep durfde zwemmen. Het Hollandse koppel had me verteld over de gevaren van de jungle: kaaimannen, slangen, grote vissen en sidderalen. Echt. VERPESTERS!. Ik wou dat ik het net zoals de vorige dag niet wist. (of wel wist, maar verdrongen had) En ook niet de vorige nacht dat Kurt samen met de Hollandse vent een grote boa had gezien dicht bij de plaats waar we gisteren aan het spelen waren. Echt erg dat ge daardoor bang bent en uw bewust bent van deze zaken. Echt ROT. Mja daar nog een kort onderonsje gehad met een erg oude Surinaamse vrouw, zeer speciaal. Het was weer een prachtig ervaring. Het water kleurt donker als de zon verdwijnt en schittert met de minste zonnestralen..GOGO Pocahondtas.Na een boswandeling kwamen we aan bij de luchthaven, daar even wachten en genoten van een prachtige vlucht. Dan pas besef je hoe groot de jungle wel is.. Het was zijn geld waard. We hebben nog een tussenstop gemaakt in djoemo. Er is geen landingsbaan, enkel een grasstrook. Het spannende moment was toen we in de wolken zaten en het vliegtuig enkele meters zakte. Mijn hart! Maar het was de moeite geweest, heel de trip. We hebben braafjes vanaf de luchthaven 2bussen teruggenomen naar huis. Prachtige beelden op het netvlies erbij. Zelfstandig zoals we vertrokken waren. & zo was het goed..Liefs en tot volgende week, morgen naar Galibi! xx

9 jan. Even een hutsepot van de afgelopen weken.. De tijd vliegt hier, niet normaal! Er is een soort van fast-forwardknop hier. Bijna Gedaan met de pret. Evaluaties, portfolio, verslagen en schoolstress en bovenal zoooo weinig tijd. 2 weken te gaan.. wiiiiih. (nu al minder als ik dit verderschrijf) Ik wil nog niet naar huis, ik wil hier eerst nog wat genieten! Want voor de duidelijkheid twas hier geen chillvakantie hoor! Verder nog de rariteiten van Suriname…Mijn dreads zijn eruit.. Zo jammer. Ze waren losgekomen”gladde haar versus zwarte knooptechniek..” Het was me wat. En mijn GSM is gekilld door het wasmachine.. En moest dit niet erg genoeg zijn, want shit happens nu eenmaal. Maar neen the job is helemaal afgemaakt door Mo, onze hond. Hij heeft mijn gsm helemaal afgebeten, tandafdrukken zijn te beschouwen op mijn GSM. Hoe zijn we dit te weten gekomen? Was aan het ophangen. Een opmerkzame geest Eline VE meerbepaald: “Mo, wat ben jij aan het eten?” Goodbye GSM… Waarom deze nuttige info. Ook al ga ik terug naar de Belgische sleur, ik maak altijd wel wat dingen die niet saai zijn. Hoe doen ik het toch? GSM suckt echt wel, maar er zijn er nog die het al eens gehad hebben… en na wat drogen werkte hij weer, ja toch? Hij is, dankzij Mo, zo dood. Weer zoveel gram lichter in de valies.. Het komt allemaal maar op mij af, al die wegen. Terug naar huis, hopelijk afstuderen en dan .. werken , bijstuderen? Op zoek naar mijn plek onder de zon, in hoeverre dit mogelijk is in België. Life goes on ook met kapot haar en een kapotte GSM. Elke dag, op weg naar de geweldige busjes, ga ik voorbij een zwerver die steevast op een zelfde klaagelijk toon “mevrouw” uitspreekt. Ik zei altijd op een dag trakteer ik die man. Dus die dag was aangebroken en heb ik hem een lekker kippenbroodje gegeven. Hij was er blij mee, maar toch voelde het niet juist. Je geeft iets en daarmee is de kous af. De volgende dagen was het mevrouw weer hetzelfde liedje. Zeer raar. Ik heb in het busje ook de zaaaligste T-shirt van Suriname gezien. Een rasta-dude droeg het opschrift I love my girlfriends. Zo is het hier. Ik heb in de beroemde busjes al in belachelijke toestanden verkeert, als bloemenmeisje (boeketjes bloemen in de hand voor de leidsters) bovenop men tassen, als meisje met een megakader, volbeladen met fernandesflessen,.. tja die bakra’s zullen ze hier wel denken…:DDan zie je als je te voet naar je stageplek wandelt een gezin gezellig op het terras keuvelen, om dan een dagje te genieten onder de manja- boom, met een aangenaam briesje,.. op dat befaamde bankje praat ik ook met de leidsters. Ik heb nog een gesprek gehad met een leidster over het feit dat Jesus zwart was, erg interessant. De westerlingen denken dat hij blank was. Als je het logisch bekijkt zal hij wel veel donkerder geweest zijn dan wij hem afbeelden, als je ziet uit welk gebied hij komt. Raar dat sommige mensen er niets van willen weten.De jongens zijn geweldig mooi, innerlijk en uiterlijk. Geweldig om hen te zien voetballen, hun gedrevenheid en plezier in voetbal. Met de andere kun je dan gezellig kaartspelen. Het zijn schatten en ik ga ze missen. Met enkele heb ik een goede band en het is raar om te zeggen dat ik die wsl nooit meer terug zie.. Op het internaat hebben we ook kennis gemaakt met een naturel superblond- meisje die 6 maanden alleen naar Australië is gegaan.. Als ik ooit de lotto win.. Het was wel mooi en het is gewoon: het leven is aan de durvers. Dat is toch wel iets dat ik meeneem, ik wil nog wel wat reizen en werken.Verder hebben we terug venten in huis! De 2 vrienden van Leticia zijn gearriveerd. Heel leuk en ze kunnen koken, very nice. Ook nog een andere man in mijn leven… de postman! Ik was keiblij met men postpakket lieve vrienden en men kaartjes!Vrijdag feesje bij grasella, die meiden blijven geweldig. Wel zeggen ze nix tegen kurt en geert. Er is duidelijk een afscheiding tussen de mannen en de vrouwen op feesjes. Over feesjes gesproken.. Zaterdag was het afscheidsfeesje op het internaat. We hebben dit gedaan door het organiseren van een filmavond. TWILIGHT gezien. ;) en ja hoor ze vonden hem goed! Afscheidsfeesje was leuk maar raar. Sommige jongens bleven in de buurt hangen om een knuffel te krijgen. Toch hebben we dit niet gedaan omdat het wat raar was en we geen idee hadden of het wel gangbaar was. Wel de nodige bosi’s en brassa’s van de leidsters gehad. We hebben mooie cadeau’s gekregen van de leidsters: een vlaggetje, oorbellen met de vlag van Suriname.. alles in teken om Suriname niet te vergeten. =D. . Jongens die staan te kijken op het balkon terwijl wij wegrijden met de taxi. Erg speciaal en pakkend. Het was hun manier om vaarwel te zeggen. Ik vraag me echt af of ik wel in belgië ga geraken, een hangmat moet mee en nu hebben we van de directrice en personeel een grote houten kunstwerkindiaan gekregen voor aan de muur te hangen;) mooi, maar kben benieuwd wat “de mannen van de douane” er van gaan zeggen, als de stempel het niet doet, of het overgewicht (bagage en fysiek) dan zal de indiaan het wel doen. Ik heb wel een bladje gekregen om het kunstwerk te importeren.. swat, Ik ben benieuwd..Vandaag hebben we buiten gaan kaarten en zijn we in een tropische bui terechtgekomen. We waren zeiknat, hebben staan springen in plassen, het was o zo leuk. Het water was warm.. We hebben na een verkwikkende echte douche Surinaamse monopoly gespeeld met onze eigen spelregels erbij;). Erg gezellig. Ik ben er moe van geworden, zo relaxt dat ik hier nu in de zetel lig, erg leuk…Nog eindevaluatie, netmeeting en nog een weekje tripjes doen, en dan.. I’ll be back!XPs. Ik post dit nu, men eev van de praktijklector was goed, nu Plantijn nog.. Morgen ben ik voor een week weg!

Over marrons, rastafaris, & de Happy van Happy New year! Beste lezer, als u dit leest heb ik net de leukste dag van mijn Surinaams verblijf achter de rug gehad. Ik heb Nieuwjaar in het binnenlang gevierd! Het leuke is dat het 2-3 januari was, want ze vieren het heel januari door, geweldig toch? We beginnen bij het begin. Ja, een lange tekst, I know. Ik had me ook komaf moeten maken met de zin “Ge had er moeten bijzijn.” Helaas. ;)31-dec -1Jan heb ik in Paramaribo gevierd- we zijn we naar de stad gegaan en hebben het spoor van verderf van de pagarara’ s gevolgd.(Rook en veel lawaai, wel fijn om heel de stad de pagara’s te zien volgen.) Toen het donker was begon de beproeving: vuurwerk overal! Ik overdrijf niet, we gaan onze trap af en overal waar we keken, knallen en suizende vuurpijlen. Redelijk geweldig, maar geen hele avond lang. Onze voettocht naar het andere huis was net een Super- Mario game. Ontwijken, tijdig stilstaan en oren dichtpitsen. Nog maals, allemaal heel mooi, maar geen hele avond lang. Het grappige is, de Surinamer viert oudejaar echt een hele dag maar rond half 1-1u is alles stil en gaan de meeste slapen. Terwijl in België dan toch het feesje begint! Maar ja, het was weer een unieke, luidruchtige ervaring. Ik zie ze nog steeds vliegen ..2 januari was het tijd om Nieuwjaar te gaan vieren met Grasella. Graselle is een prachtige meid, een rolmodel (studeert en geëngageerd persoon) die ik heb leren kennen door mijn haren. (die er echt nu niet uitzien btw) Ze was vol lof over de feesten in het binnenland, en voor ik het wist ging ik met haar mee op pad. Er ging nog wel een Hollands meisje mee. Dus zaterdag 7u, douchke genome,zakje staat klaar en gereed voor de leukste ervaring ever. Een authentiek, Surinaams ding doen! Tip maak je los van die “stagiarecultuur.” Voor zo’n dingen als het binnenlandse leven, cultuur ben ik naar Suriname gekomen, buiten m’n studies natuurlijk.;)Samen met haar vriendin en maat hebben we de bus genome naar koffiekamp, een goudzoekerdorpje. Het was een dusty 2u30 durende rit. Het was 9u en er werd me al bier aangeboden. Suriname wants to party all the time (8). We komen eraan net zoals in de film, het leek op Afrika. Het is een marrondorpje. Marron is een naam die men gaf een de weggelopen plantageslaven. Deze vestigden zich in de jungle. Marron betekent in feite weggelopen vee en zegt al veel over hoe de vroegere plantage- houders dit vonden. Al bij al wat een “rijke” cultuur! Ze hebben materieel niet veel, maar zijn zo rijk en vol van leven. Het zijn houten huisjes, er lopen kippen, kleine schattige kindjes met allerlei soorten kralen in hun haren, vrouwen in pagni’s en mannen (en ook vrouwen) met trotse dreads.. (mooi mooi) Toeval moest zijn dat buiten het nieuwjaarsfeest s’avond, 2 jongen net mannen waren geworden en 2 meisjes vrouwen waren geworden. Een meisje is volwassen als ze menstrueert, een jongen als hij een meisje zwanger kan maken. Bijzonder om mee te maken, deze parades. Meer hierover later.We mochten slapen in een houten huisje bij een tante. Ik stootte mijn hoofd al pijnlijk hard aan de deur. Klein maar fijn..Prachtig huisje met de basics. We hadden niet veel tijd om het te verkennen want.. we moesten de familieleden nog een “Jali Jali” gaan wensen (een gelukkig Nieuwjaar) dus wij hebben een oma geknuffeld en talrijke Surinaamse dames en heren. Erg apart en leuk , die Surinaamse familariteit. Ze knuffelen in plaats van 3 zoenen. Die oma woonde echt in een houten huisjes, het mensje was 90 jaar, respect!Na al het fysiek contact gingen we chillen bij een andere tante en plotseling zagen we stofwolken en een auto en een horde jongens aan die auto. Ze waren al druk aan het feesten. De auto mocht pas door als hij iets van drank heeft gegeven. Effectieve strategie. Plotseling zagen we die horde stoere jongens op ons afkomen. Zingend, met doeken en dreads en .. erg indrukwekkend. Voor ik het wist waren we omsingeld. Ik zag al 3 jongens dicht staan dansen rond blonde Marieke, boys will be boys.. Ik werd ook gesandwicht. Tot dat onze guardian angels zeiden dat het wel welletjes was geweest. Onze guardian angels zijn 3 prachtige meiden. Bij de tante hebben we lekker gezeten en gepraat over de 12 tribes, een rastafari-geloof. (Er zijn 4 groepen hierin) Toen we later weer bij “onze tante haar huis” aan het eten waren, zag ik een kippenpoot op mijn bord liggen. Ik dacht: Hmja.. Nogs ff subtiel navragen aan grasella en ja hoor, je kan het opeten. Toen ik Grasellas pootje afgekloven op haar bord zag liggen, ging ik ervoor. Het leek onsmakelijk maar was nog wel lekker. Weer een verbreding erbij. We zaten prachtig voor de houten huisjes. Dat beeld ga ik nooit meer vergeten, buiten in de schaduw , heet maar zo mooi, de huisjes, de kindjes, de oma’s, tantes in pagni’s en kindjes. Echt waauw.Daarna kort slaapje gedaan en mee op tocht in pagni het dorp rond+ party in de danszaal. (ter ere van de jongens die man zijn geworden.); Daar hebben we kunnen genieten van het bootywerk van de vrouwen en een soort van Surinaamse polonaise kunnen meedoen. Zelfs kleine kinderen dansen al redelijk sexy voor hun leeftijd. Dit feesje en optocht stonden in het teken van 2 jongens die deze dag mannen zijn geworden. Prachtige traditie. Ze worden begeleid door een bandje en gaan van huis tot huis. Elk huis moet iets in het mandje doen, het is voor “den uitzet” als het ware.:) Bij meisjes is het ook hetzelfde stramien, alleen zonder band en feest, wel wordt er druk gezongen en gelachen bij de vrouwen. Wel is het zo dat een meisje zwanger wordt voor ze dit ritueel heeft gehad, kan ze niet echt rekenen op steun, ze wordt dan scheef bekeken.. De desbetreffende meisjes leken niet echt blij met heel de heisa rond hun vrouw zijn. Ze schaamde zich een beetje, waar ik me wel kan inkomen. Heel het dorp viert gewoon je menstruatie, in een soort van parade. Ik probeer het me in Zittert voor te stellen.. Niet dus. Na de stoftocht, busrit en de verzengende hitte voelde ik me echt een stinkende bakra. Gelukkig baden Surinamers minimaal 2 keer per dag. Ik vroeg aan mijn gastvrouwen toestemming en was benieuwd wat ik in de badkamer ging aantreffen. Mijn verwachtingen waren helemaal niet hoog. Dus een beschrijving: De badkamer was een betonnen vloer en een emmer water met een bakje. Dit hokje is afgedekt met een douchegordijntje. Het was zalig! Ik was aan het denken van, stel dat iemand van het dorp het geweldig vind om een naakte blanke griet te zien, tis nu de moment.. Ik dacht er net aan, was net ingezeept en plotseling wordt het gordijntje opzij geschoven! Staar ik in de grote bruine oogjes van een klein meisje pakweg 2 jaar ofzo, sjoew.. =D Gordijntje rustig weer toegeschoven, “Hejla” en mij beginnen afgieten.Na de verkwikkende douche was het tijd voor nog een tochtje door het dorp, nog altijd voor de jongens. Het begon al donker te worden en je zag echt het stof vliegen, het was zeer leuk om weer met de dorpelingenstoet op pad te gaan. Echt heel het dorp gaat meedansen in zo’n stoet, echt mooi. Terwijl ik met Carin liep, bevroeg ik haar over de rastacultuur. Zij is even oud als ik en zou graag in ethiopië gaan wonen. Dit is immers een belangrijk land in de rasta-wereld. Daar komt immers Ras Tafari, Selsasei (vergeef me als ik het verkeerd schrijf), hun leider vandaan. Erg interessant ook de rastafariscultuur. Toen was het weer tijd om te eten.Na een paar sneetjes brood en thee, hoorden we de meiden zingen en muziek. We gaan naar de kleine woonkamer en zien daar ongeziene taferelen/ een spontane party. Vrouwen nog half ongekleed en enkele kinderen van het dorp heftig aan het zingen en dansen op muziek. Woorden kwamen te kort. Die kinderen kunnen dansen dat is niet normaal. Het werd echt heet binnen en toen zijn we buiten gaan zitten en verderdoen. Ik heb enkele kinderen het spelletje duimworstelen geleerd. Fijn fijn. Buiten hebben ze ons geprobeerd enkele zwoele dansmoves aan te leren, die vrouwen kunnen dingen met hun kont, echt ongezien! Het lijkt soms wel een eigen leven, los van het lichaam te leiden. Meisjes van 13-14 jaar die sexy kunnen dansen, niet normaal, die kunnen pas in een videoclip optreden. Het was zo leuk, ik kan het niet beschrijven. Zoveel dynamiek, energie, zang en danstalent en plezier!! Happy, love- vibe all around. De meisjes probeerden ons sexy moves te leren, “kont hoog doen”, kont naar beneden. Echt marronvrouwen hebben een uitdagende dansstijl. Ze kunnen zwaaien met hun de heupen, niet te doen. Ze zijn duidelijk trots op hun lichaam en hun lichaamsvormen, hun bewegingen en ze hebben gelijk. Ze vonden het wel grappig die dansende bakra’s. Er zal ongetwijfeld nog veel over ons geroddeld worden. Grasella kan ook prachtig zingen. Dit voor de duidelijkheid was nog niet het echte feest. De pagni”s werden vervangen door uitgangskledij en toen waren we klaargestoomd voor de echte dans dansi. Marieke en ik hielden onze pagni’s maar aan, het zit lekker en we doen geen moeite meer om “normaal” over te komen, aangezien we de enige blanken waren. We hebben kunnen genieten van een echt party in de grote mooie danszaal van het dorp. Nog een grappig moment, we kregen geen stempel toen we binnen gingen, aangezien het te druk was. Als we naar buiten moesten, moesten we dit dan halen. Wij het tegen de stempelman bezorgd zeggen, uitleggen van “hé we hebben nog geen stempel.” De man staarde ons aan of we iets dom zeiden en zegt, “ik herken jullie wel, loop maar door.” Zo droog. Tja als je de enige blanke bent, is dit wel ..In de zaal waren er vele (rasta)haartooien, jong en oud genoot, dansen en sfeer, goede muziek door bandjes en goede zangers .... Echt leuk, die sfeer en mensen die effectief dansen.. Ik heb ook een slechte gewoonte van België gedaan, daar doen ze het zeker ook! Namelijk een uitgaanshap! in plaats van de typische hamburger of frietje was het hier bami,mmmm.Ik heb gedanst tot 4u gedanst en toen was mijn kaarsje uit. Ik was echt draaierig van het dansen en vermoeidheid. Dit even gemeld aan mijn guardian angels en toen in mijn zalig bedje gekropen in het houten huisje. De haan was al aan het kraaien. Om half 9 moesten we eruit. Vroeg..Toen moesten we op tijd wachten op de bus. Het was tegen 11 toen hij er was.. Nu moet je weten dat een bus naar de stad niet vaak komt. Dit had ik nog nooit gezien, toen de bus er aan kwam stormden-maar echt stormden- de dorpelingen naar de bus. De ramen van de buitenkant werden opengeschoven, bagage om plaats te houden werd er ingegooid, het was drummen om een plaatsje te bemachtingen. Het was eigenlijk een redelijk spannend moment want er zaten 2 mensen te veel en de busdriver weigerde te vertrekken voor dat er een paar man ergens anders was gaan zitten. Ik zat geplakt tegen het linkerachterraampje van de bus. Vanachter kan je met 4 zitten, wij zaten er met 6… U moet niet weten hoe het voelt en zeker niet als je nog een grote tas (met hangmat in) en een handtasje op je knieën hebt staan en verdrukt wordt door goedgevormde Surinaamse dames. Uiteindelijk is een jongetje naar voren geschoven en na nog wat tijdverlies door discussie konden we de tocht naar huis hervatten. Raampje open (lucht! En stof) en genieten.Dankjewel R, C, kleine nicht en gastvrijheid van de tante, marrongemeenschap voor de prachtige unieke ervaring!! Deze drie dames hebben echt zorg voor ons gedraagt. Ik hoorde die avond zelf van de 17jarige” waar is de bakra?” =D Echt ze hebben ons al prinsesjes behandeld. We waren anders maar werden opgenomen in dat prachtige geheel, de marrons met hun tradities , mochten hun feest aanschouwen en meedoen. Een ervaring om nooit te vergeten. Zo mooi. Ik zit hier nu 3 blz vol te typen maar hoe zit het met het schoolwerk? Tijd om er eens in te vliegen. Het is nu maandag en ik ben nog moe van het weekend en stijf: ). Back to reality. Maar toch had ik gistre die zalige vibe, die flow van: “Don't worry about a thing,'Cause every little thing gonna be all right."Ps. De foto’s moet je eigenlijk van beneden naar boven bekijken, ja u leest het goed er zit eens structuur in. Enjoy! xx

Nieuwjaar is op komst en we zullen het geweten hebben! We worden al een paar dagen geteisterd, gebombardeerd, opgeschrokken door knallen van vuurwerk. Je hebt suizende vuurpijlenvlug je oren dan dichtdoen- die superhard knallen. Je hebt knalletjes, heel snel na elkaar, met flitsjes… echt niet normaal. Soms lijkt het wel op een oorlogsgebied. In onze woonkamer kunnen we “genieten” van het vuurwerkgeruis/lawaai. Meestal tegen de avonduren. Joy. SOMS is het mooi. Maar meestal is het irritant. Het irritante is dat meestal na een dergelijk vuurwerkknal er nog een auto- alarm af ga..Vandaag hebben we nog een pagara zien afgestoken worden, dit is een soort van “dynamiettapijt”. Er is echt niks aan, dat knalt dat niet schoon is, geeft een gigantische rookwolk, stof en afval en stinkt als de pest. Wat is daar leuk aan? Echt bijna vergast. Ik ben eens benieuwd wat het de 31ste gaat geven…. (wordt dus vervolgd)Gisteren ben ik terug naar de fietsenmaker geweest, aangezien mijn band weer –suprise-naar de vaantjes was. Het was een vriendelijke man die hardhorend was. Bleek dat de vorige man een verkeerde binnenband er had ingestoken en nog het dubbele tarief had aangerekend, de afzetter . Deze man was vriendelijk. Hij zei dat er een nieuwe binnenband in moest. Ik was gechoqueerd. Ik legde uit dat ik een paar weken een nieuwe binnen- en buitenband had gehad. Mja, hij was hardhorend en knikte maar.. Toen zei hij,” gaan we nu een nieuwe binnenband halen?” Ik: “ok.” Toen haalde hij een blauw scooterke tevoorschijn achter de hoek, zette de “voetjes” (nostalgie naar die kleutertijd) recht. Ik: “serieus?”. Hij knikte en voor ik het wist zat ik achterop dat blauwe scooterke door de straten van Suriname te zoeven(de straten zijn kleine hindernisparcouren op zich, zand, onderbreken wegen). Maar hij reed erg veilig, liefste bezorgden onder ons. De mensen die we voorbijrazende zagen het schouwspel met lede ogen aan. Een westers, blanke meid met jeansbroek achterop. Eenmaal bij de chinees gekomen, hadden we de band en kon de fiets gemaakt worden. Leuk ritje terug, een scooter is zalig en zeker als het warm is.. leuk leuk! “& waar laat je die handen?=D” Bij de fietsenmaker zelf nog snel een basketbal –voor het internaat- laten oppompen door de magische oppompmachine.(daar heb ik me op geabonneerd) “GOB zijn, een verscheiden iets.” Very nice en toen was the job weer gedaan(ik stel fietszaken uit). De dingen die ik meemaak met mijn (kapotte) fiets.. Ik ga een vreemde periode tegemoet. Ik moet deze “vakantieweek” werken voor school, voor de laptop.. maar.. Mind the maar.. Ik ben precies ff uitgewerkt. Ik hoop dat het gaat verbeteren. Dit zijn de dagen voordat we bezoek hebben, voordat we eindevaluatie hebben, voordat we nog de laatste dingen kunnen bezoeken, voordat onze verslagen en portfolio picobello in orde moeten zijn.. Ik wil nog wel dingen van het land zien, maar grote trips maken zit er niet in, tijdsgebrek en financiën. En bah ik heb het niet zo voor de grote toeristische trekpleisters, duizenden mensen die dezelfde foto’s hebben, dan Photo- shop ik liever. Ik wil liever nog kleine, leuke, unieke dingen meemaken. Liefst niet zonder dat ik in affronte val, zoals vandaag. Ik stap uit de taxi en er zijn direct 5 mensen die naast een busje stonden om me te wijzen dat mijn rok niet goed zat.. Ik bedoel. Ik zie zoiets in België Niet gebeuren. Daar zullen ze eens stiekem lachen en gniffelen achter je rug. JA ja een sympathiek volkje die Surinamers. Vandaag heb ik ook beseft dat ik de Surinaamse politiek en economie nog niet zo goed ken. Ik weet al iets van de geschiedenis, ik zie de maatschappelijke ongelijkheid. Supervilla’s naast houten barakjeswijk. Guccimensen in de stad en dan zwervers, oude mensen zonder pensioentje… Zoveel verschil, in bevolkingsgroep en in rijkdom. Dan zie je ook veel Hollanders. Ik zag vandaag een typische krullenbol -Hollander in mini-shortje en marcelleke joggen. Dat is zo raar en dat beeld lijkt niet te kloppen. Echter in realiteit…Het is een rare periode en gevoel dat ik nu heb. Binnen een maand ben ik nu aan het inpakken/ of ben ik al ingepakt! Ik ben me meer bewust van het terug naar huis gaan. En dat is zo raar, deze maanden zijn omgevlogen en nu lijkt het deze week nog lang .. maar volgende 2 weken de laatste weken stage, schoolbijspringfase, tgaat omvliegen! Maar aan alle leuke liedjes komt een einde. Ik zal blij zijn als ik sommige mensen in de armen kan vliegen, want als ik er aan denk, mis ik jullie. Zeker in deze tamme week. Ik probeer toch nog enkele 2010 Nieuwjaarvoornemens te maken. (sport.. (de typische;), een jeugdbeweging, slagen voor Plantijn, weekendjob, tripjes, feesjes int gildenhuis en de Faar met Belgische pintjes, concerten, gitaar oppikken, nieuwe interessante studierichtingen checken, ..) het avontuur is voor mij dus zeker nog niet gedaan in/ na Suriname. Nu ga ik proberen een interessante quote te volgen in plaats van mij zorgen te maken. “Do not look back and grieve over the past, for it is gone; and do not be troubled about the future, for it has not yet come. Live in the present, and make it so beautiful that it will be worth remembering.” Gelukkig Nieuwjaar allemaal en tot in 2010!!Liefs, xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx